Udar za udarem. Naprawdę nie mamy nawet chwili na rozmowę…


Dziś, 29 października, obchodzimy Światowy Dzień Udaru Mózgu.
Z tej okazji chcieliśmy porozmawiać z dr n. med. Agatą Rojek, lekarzem kierującym Oddziałem Neurologicznym z Pododdziałem Udarowym Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Legnicy. Usłyszeliśmy jednak: „Udar za udarem. Naprawdę nie mamy nawet chwili na rozmowę…”

I chyba trudno o bardziej wymowny obraz codzienności tego oddziału.

Tutaj czas ma zupełnie inny wymiar. Każda minuta może decydować o zdrowiu, sprawności, a nawet życiu człowieka. Nie ma miejsca na zwłokę, a za każdą decyzją stoi ogromna odpowiedzialność.

Za tym wszystkim stoją ludzie.

Lekarze, pielęgniarki, pielęgniarze, fizjoterapeuci, opiekunowie medyczni i pozostali pracownicy oddziału. Zespół, który każdego dnia mierzy się z dramatycznymi sytuacjami, podejmuje trudne decyzje, walczy o życie pacjentów, a później pomaga im odzyskiwać utraconą sprawność i samodzielność.

To praca wymagająca nie tylko ogromnej wiedzy i doświadczenia, ale także odporności psychicznej, cierpliwości i empatii. Bo za każdym udarem kryje się człowiek, jego rodzina, strach o przyszłość i nadzieja na powrót do normalnego życia.

A skoro mówimy o udarze mózgu, przypomnijmy, jak rozpoznać jego objawy.

Pomaga w tym prosty akronim FAST:

  • F – Face (twarz) – opadnięty kącik ust, asymetria twarzy.
  • A – Arms (ramiona) – osłabienie jednej ręki, trudności z uniesieniem obu rąk.
  • S – Speech (mowa) – niewyraźna mowa, trudności z wypowiadaniem lub rozumieniem słów.
  • T – Time (czas) – nie zwlekaj! Natychmiast dzwoń pod numer 112.

Pamiętaj! Nawet jeden z tych objawów, jeśli pojawi się nagle, może oznaczać udar mózgu. Nie czekaj, aż objawy ustąpią. Szybka reakcja może uratować życie i ograniczyć skutki udaru.

W Światowym Dniu Udaru Mózgu, chcemy przede wszystkim podziękować całemu zespołowi.

Za profesjonalizm, zaangażowanie, za każdą trudną godzinę dyżuru, za cierpliwość i troskę o pacjentów. Za pracę, której często nie widać, a która ma ogromne znaczenie dla ludzkiego życia.

A rozmowa? Poczeka.

Bo pacjenci nie mogą czekać.